‘Soms denk ik: was ik maar nooit naar die reünie gegaan’

Haar man weet niet dat ze wekelijks met haar oude schoolvriend het bed induikt. Merel (31, verpleegkundig specialist) heeft al drie jaar een verhouding. “Ik word verscheurd door twijfel. Kies ik voor de liefde van mijn leven of blijf ik bij mijn gezin?”

 

“Dat het zo ver heeft kunnen komen, vind ik zelf onbegrijpelijk. Dat ik überhaupt ben vreemdgegaan, begrijp ik al niet – het is niets voor mij. Ik kwam Thomas tegen op een reünie van mijn middelbare school. Zoiets is altijd al een beetje spannend natuurlijk; hoe ziet iedereen er nu uit en wat vinden ze van mij? Ik was niet meer die slanke puber van toen. Ik heb twee kinderen gekregen en dat heeft z’n sporen op mijn lijf achtergelaten. Ik stapte dan ook wel een beetje onzeker de drempel over. Thomas spotte mij als eerste. Hij liep joviaal op mij af en gaf me drie dikke zoenen. ‘Wat zie jij er prachtig uit’, zei hij. Ik voelde dat ik rood werd en kreeg meteen kriebels in mijn buik. Ik schrok daarvan. Wat was dít nou weer? Ik was al een paar jaar gelukkig getrouwd met Tim, ik keek nooit meer naar andere mannen. Maar wel naar Thomas. Ik was onder de indruk van zijn voorkomen: lang en groot, met een donkere bos krullen. In mijn geheugen was hij altijd vrij onopvallend geweest. De tijd had hem goed gedaan.

 

 

We zochten elkaar die avond voortdurend op. Hij vertelde over zijn recente scheiding, ik over mijn gezin. Het was allemaal vrij onschuldig – althans, zo leek het. Maar toen al fantaseerde ik over seks met deze man. Ik kon het niet tegenhouden, het overkwam me gewoon.”

 

100% fout

“We bleven na afloop samen over. Hebben nog zeker wel een uur buiten staan kletsen. Ik wilde niet naar huis, ik wilde bij hem blijven. Toen we elkaar uiteindelijk drie zoenen ter afscheid namen, trok hij me even dicht tegen zich aan. ‘Ik vind het zo fijn je weer te zien. Ik was als puber zo verliefd op je’, biechtte hij op. Dat was voor mij de druppel. Het was alsof er een deksel van een potje vol vlinders werd gehaald; de verliefdheid sloeg letterlijk in als een bom. We keken elkaar net iets te lang aan en zoenden elkaar daarna vol op de mond. Ik genoot van zijn lippen en zijn mond. En van zijn handen over mijn lijf. Ik wilde meer, maar ik voelde ook al meteen: dit kan écht niet. Dit doe je je partner niet aan. Ik heb vreemdgaan altijd veroordeeld en gezien als 100% fout. De kaarten lagen anders nu ik er zelf mee te maken kreeg. Ik ondervond aan den lijve wat een hevige verliefdheid met een mens kan doen. Ik bedroog mijn man, vrijwel schaamteloos. Het rotgevoel overviel me de volgende dag pas. Wat had ik gedaan? Ik durfde Tim niet eens aan te kijken.”

 

Lieve man

“In het begin heb ik contact afgehouden. Zolang het iets eenmaligs zou zijn, hoefde het niets te betekenen, hield ik mezelf voor. Tim zou het nooit te weten komen en ik kon Thomas vast wel uit mijn gedachten verdringen. Dat lukte welgeteld drie weken. Ik ging kapot van verlangen; ik moest hem weer zien. En zo ontstond een affaire. We spraken af in Thomas’ appartement of op een locatie waar ik het veilig achtte. We konden niet van elkaar afblijven en waren die eerste maanden vooral heel, heel verliefd. Pas later kwamen de vraagstukken op tafel. Hoe nu verder? Dit kon niet eeuwig zo doorgaan, vonden we allebei. Voor Thomas was de oplossing duidelijk. Ik zou gaan scheiden en dan zouden wij samen verder gaan. Hij fantaseerde al over een kind van ons samen, maar daar wilde ik het echt nog niet over hebben . Want Tim verlaten, dat kon ik niet zomaar. Tim is zo gek op mij en zo’n lieve man; het zou hem kapotmaken als hij door mij gedumpt zou worden. Daarbij zit hij in een moeilijke fase in zijn leven. Zijn moeder is op heel jonge leeftijd gaan dementeren en hij draagt als enig kind een groot deel van de zorg. Dat doet hij met zoveel toewijding; daar kun je alleen maar respect voor hebben. Maar wat doe ik? Ik lig, als hij werkt of bij zijn moeder is, met een andere man in bed!”

 

Schrikbeeld

“Hoewel Tim en ik zeker geen ongelukkig huwelijk hebben, is hij niet de man met wie ik oud ga worden, dat voel ik aan alles. Wat Thomas en ik hebben, is echte liefde. Met Tim heb ik dat niet. Thomas en ik doen alles met zoveel passie, ook nu, na drie jaar nog. We hebben stomende seks, verhitte discussies, soms knallende ruzie en heel veel passie voor elkaar. Met mij en Tim is alles wat gezapiger, maar met hem heb ik wel twee kinderen die ik ook echt de ellende van een scheiding niet wil aandoen. Vroeger was het altijd mijn schrikbeeld; gescheiden ouders hebben. Mijn eigen ouders zijn nog steeds bij elkaar en het schoolvoorbeeld van true love. De ouders van mijn beste vriendin waren gescheiden. Als ik bij haar logeerde of speelde, hield me dat altijd bezig. Ik vond het zo zielig dat ze met haar tasje van het ene huis naar het andere moest. En nu ga ik dat mijn eigen kinderen misschien ook wel aandoen.

 

 

In mijn directe omgeving is iedereen nog bij elkaar. Op je 31steal scheiden is best jong. Toch denk ik wel dat dit uiteindelijk de enige oplossing is. Eenmalig vreemdgaan kun je nog verzwijgen en achter je laten. Maar als je al drie jaar lang een relatie hebt met een andere man, dan kun je het niet meer afdoen als een misstap.”

“De situatie begint Thomas op te breken en dat snap ik ook wel. Hij wil niets liever dan voor altijd bij mij zijn en samen een gezin stichten. We hebben er steeds vaker ruzie over en ik ben bang dat er een moment komt waarop hij de handdoek in de ring gooit. Ik vind het zo eng om de knoop door te hakken. Wat als Tim helemaal instort of zichzelf iets aandoet? Ik wil zijn verdriet en ongeluk niet op mijn geweten hebben.

 

 

In het begin had ik ook nog wel seks met Tim. Sterker nog, in het begin van min affaire heeft ons seksleven juist een opleving gehad. Als ik de hele avond met Thomas zat te appen, móest ik iets met mijn opgebouwde spanning… Maar de laatste jaren is daar niks meer van over. Tim wil wel vaker met mij naar bed, maar ik hou de boot af. Ik heb het hele arsenaal aan smoesjes al afgewerkt. Ik vraag me wel eens af of Tim echt niets doorheeft. Omgekeerd zou ik wel mijn vermoedens hebben, denk. Neem alleen al de neurotische manier waarop ik mijn telefoon bewaak omdat er allemaal bewijs in te vinden is. Zou hij daar werkelijk niks van merken? Ik zou Tim moeten opbiechten dat ik hem bedrogen heb, dat er een ander is, maar ik word al misselijk als ik eraan denk.

Drie jaar is zo lang. Er zijn een paar mensen in mijn omgeving die ervan weten, want zoiets kun je niet al die jaren voor je houden. Mijn beste vriendin vindt dat ik de knoop moet doorhakken en voor Thomas moet gaan. En mijn zus ziet juist liever dat ik voor Tim kies, hoewel ze ook wel aanvoelt dat hij uiteindelijk aan het kortste eind zal trekken. Allebei vinden ze dat het veel te lang duurt. Het begint ook een onhoudbare situatie te worden. Ik had er gisteren nog een flinke discussie over met Thomas. Hij staat op het punt een eengezinswoning te kopen, zodat ik na mijn scheiding meteen bij hem kan intrekken. Hij vroeg of ik mee wilde de woning bezichtigen, maar dat hield ik af.

 

 

‘Merel, please make up your mind! Je zult óf mij óf Tim moeten dumpen’, riep hij wanhopig. Ik weet dat hij gelijk heeft, maar mijn reactie laat het tegenovergestelde zien. Ik word boos en ga huilen. Soms denk ik: ‘Was ik maar nooit naar die reünie gegaan.’ Maar als ik dan aan onze geweldig mooie liefde denk, weet ik dat ik dat ook nooit had willen missen.”

(wegens privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd)                                  


Tekst Hester Zitvast