Een valentijnsdag om nooit te vergeten

Vol Magazine Valentijnsdag

Ik slaap altijd naakt als het warm is. Al was het met twintig graden dan niet bloedheet, naar Nederlandse maatstaven was het toch zeker lente-achtig te noemen. Het was Valentijnsdag en ik was in Rome. Aangezien ik dit jaar van niemand een cadeau verwachtte, moest ik mezelf maar eens verwennen.

Ik breng nooit zoveel tijd door voor de  spiegel. Maar toen ik die ochtend na een lange, diepe slaap uit mijn hotelbed stapte, kon ik het niet laten even voor de manshoge spiegel te blijven staan om mezelf te bekijken. Ik ben arts, niemand kijkt naar mijn kleding. De witte jas die ik tijdens mijn werk draag, verbergt alles wat eronder zit en meestal vind ik dat wel prima. Ik ben altijd wat voller geweest, en hoewel ik mezelf nu accepteer zoals ik ben, heb ik best lang met mijn gewicht geworsteld. Deze ochtend was het anders. Ik voelde me voor het eerst in lange tijd best mooi. Het beïnvloedde mijn stemming. De dagelijkse werkelijkheid leek even heel ver weg. Ik voelde me dromerig, een beetje opgewonden zelfs, alsof er iets spannends stond te gebeuren…

Ik was dus in Rome. Een snoepreisje dat ik mezelf had gepermitteerd na weken van dubbele diensten. Een uitputtingsslag die beloond mocht worden, zo vond ik. Of eigenlijk vond mijn vriendin Lisa dat, die er maar over door bleef zeuren dat ik veel te hard werkte. ‘Je bent veel te serieus!’ zei ze, als ik haar vertelde dat ik niet veel méér deed dan werken en slapen. En met slapen bedoelde ik ook echt slapen. Sinds Vincent en ik ruim een jaar geleden uit elkaar waren gegaan, gebeurde er in mijn slaapkamer sowieso niets spannenders dan het kijken van een romcom.

Lisa moest naar Rome voor werk, ze is fotografe en zou voor een of ander bladeen shoot gaan doen bij de Trevi-fontein. ‘En jij gaat mee’ droeg ze me op. ‘Je hebt een portie ‘Dolce Vita’ broodnodig voordat je straks ongemerkt rijp bent voor het bejaardentehuis.’ Voortvarend als ze was, had Lisa alvast twee kamers geboeket in een hotel in het centrum van Rome, dat erg populair was onder zakenmensen op doorreis. ‘En neem wat anders mee dan die afzichtelijke ploffers die je altijd op je werk draagt hè?’ besloot Lisa het telefoongesprek.

Eigenlijk had ik er best oren naar. Ik was toe aan een break en om nu met Valentijnsdag in mijn eentje te gaan zitten simmen was geen aantrekkelijk vooruitzicht. Vijf dagen vrij was best te regelen. Ik zou me twee dagen en avonden alleen moeten vermaken, maar de rest van de tijd zouden Lisa en ik over de Romeinse terrassen flaneren en onze shopability aanspreken.

Vandaag was het de eerste dag dat Lisa moest werken. Ik bracht een deel van de dag door met winkelen. Halverwege de middag lag mijn hotelbed bezaaid met schoenen, kleding en cosmetica. Het was lang geleden dat ik mezelf zo in de watten had gelegd. Rozig van tevredenheid besloot ik dat ik later op de dag best in mijn eentje een wijntje kon gaan drinken in de bar. Dat deden meer vrouwen in dit hotel, was me opgevallen. Ik zocht daar niets anders achter dan dat Italiaanse vrouwen blijkbaar meer van het leven genieten dan wij.

 

Vol Magazine Valentijnsdag

 

Maar eerst nam ik een bad en genoot van de sensuele geur van het badschuim. Het was fijn om weer even tijd te nemen voor mezelf. Daarna smeerde ik me zorgvuldig in met een bodylotion die mijn huid een zacht gouden glans gaf. Ik trok een zwart, kanten jurkje aan en de peperdure pumps die ik mezelf een paar uur eerder cadeau had gedaan op de Via Del Corso. Ze waren misschien wat too much, maar Lisa had groot gelijk: ik moest die maanden op Crocs toch érgens mee compenseren? En: het was Valentijnsdag. Aangezien er niemand was van wie ik dat jaar een cadeau verwachtte, had ik besloten mezelf maar eens te verwennen.

Op weg naar beneden keek ik in de getinte glasplaat die achterzijde van de lift bekleedde. Ik herkende mezelf bijna niet.  Mijn rood gestifte lippen staken wulps naar voren en gaven mijn gezicht een wellustige uitstraling. Mijn ogen leken de lucht te doen zinderen. ‘Goede mascara’ dacht ik nog. Die had ik even van Lisa gepikt.  Zonder make-up vond ik mezelf maar een gewone vrouw. Niet lelijk, maar onopvallend, met mijn maat 44 en eeuwige vlecht. Vanavond was het anders. Mijn haar viel in zachte krullen langs mijn gezicht en mijn rondingen kwamen sensueel uit in het zwarte kant. Er hing iets in de lucht…

Aangekomen op de begane grond liep ik naar de bar en ging op een vrije kruk zitten. ‘Zie je wel, helemaal niet raar om hier als vrouw alleen te zitten’ dacht ik, terwijl ik minimaal drie andere vrouwen in dezelfde situatie registreerde. Niet ver van me vandaan zat een man. Een knappe man, dat viel me direct op. Heel anders dan de zakenmannen die ik eerder had gezien. Lang, met brede schouders en een duur pak. Alsof hij voelde dat ik hem observeerde, keek hij plotseling op. Er ging een schokje door mijn onderbuik toen zijn ijsblauwe ogen zich in de mijne boorden. Wat was hij knap. Nee, niet eens knap. Dat woord deed hem geen recht. Deze man was de vleesgeworden David van Michelangelo. In plaats van snel de andere kant op te kijken, hield ik zijn blik vast. Inwendig giechelde ik. Dit was niets voor mij, maar ach, wat kon het me schelen. Niemand kende me hier. Ik vond het best leuk om een avondje de femme fatale uit te hangen.

De barman schraapte zijn keel. Toen ik opkeek vroeg hij wat ik wilde drinken. Ik bestelde een Martini. De knappe vreemdeling gebaarde direct dat het drankje voor zijn rekening was. Met een hoofdknikje nodigde ik hem uit om naast me te komen zitten. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig zegt men, maar deze man had blijkbaar helemaal geen woord nodig! Hij legde gelijk bezitterig zijn hand op mijn bovenbeen en boog zich naar me toe. Zijn volle lippen streelden mijn oorschelp. ‘How much?’ vroeg hij met zijn hese stem. Ik geloofde mijn oren bijna niet en hapte naar adem. Deze man dacht dat ik een vrouw van lichte zeden was!

Mijn mond opende zich om hem van repliek te dienen, maar om redenen die ik nog altijd niet begrijp slikte ik mijn woorden in. Ik voelde een spanning die ik nog nooit had gevoeld… Ik haalde diep adem, lachte verleidelijk en noemde een bedrag. Een astronomisch bedrag, vond ik. Maar de man verblikte of verbloosde niet. Hij noemde een kamernummer en vroeg of ik over een kwartier naar boven kwam. Verbouwereerd bleef ik achter. Mijn hart bonsde in mijn oren. Ik kon nog terug. Maar ik wist niet zeker of ik dat wilde.

Ik, het brave meisje dat nooit uit de band sprong. De verantwoordelijke arts die dagelijks complexe operaties uitvoerde… die Marije was als sneeuw voor de zon verdwenen. Nu was ik opeens een dure escort.

Ik dacht aan de blauwer-dan-blauwe ogen van de man. Aan het strak gesneden colbert dat zijn brede schouders accentueerde. Aan de leerachtige geur van zijn aftershave. Voor ik het goed en wel besefte, stond ik in de lift en drukte op het knopje van de vierde verdieping.

Ik klopte zachtjes op de kamerdeur, die op een kier stond, en liep naar binnen. De meubels waren een stuk luxer dan op mijn verdieping. Ik wachtte. Voor het eerst in mijn altijd brave leventje wist ik niet wat me te wachten stond en waar de avond zou eindigen. Mijn wangen gloeiden.

Opeens ging de deur van de slaapkamer open. Daar stond hij, en zijn blik benam me de adem. Een paar seconden lang keken we elkaar onderzoekend aan. Zonder iets te zeggen liep hij naar de minibar en haalde er een fles champagne en twee glazen uit.

Toen, eindelijk, zei hij iets tegen me. Maar echt luisteren lukte niet. Ik kon alleen maar naar zijn mond kijken. Toch begreep ik wat hij wilde. Ik volgde hem naar de slaapkamer waar ik naast hem op het kingsize bed ging zitten.

Terwijl hij me een glas champagne aanreikte, raakte ik opnieuw gevangen in zijn blik. Dat was het moment dat ik mezelf definitief verloor – ik was niet langer Marije, het preutse tutje dat nooit iets spannenders deed dan fantaseren over Greys Anatomy; in de peilloos blauwe ogen van deze onbekende maar onbehoorlijk knappe man was ik een high class escort met wie hij een hete nacht wilde beleven. Gíng beleven.

 

Vol Magazine Valentijnsdag

 

Brutaal nestelde ik me bij hem op schoot. Zijn handen trokken een tintelend spoor van mijn nek via mijn ruggengraat naar mijn billen. Sensueel bewoog ik heen en weer op zijn schoot. Ik voelde zijn opwinding door de dunne stof van zijn broek. De hitte was inmiddels tastbaar. Zwaar ademend keek ik de knappe vreemdeling aan. Hij lachte naar me en mompelde iets in mijn nek.

Toen draaide hij me in één beweging om, zodat hij boven me was. Het overviel me. Hij had de touwtjes in handen en dat idee wond me zo mogelijk nog meer op. Het voelde als een bevrijding om even geen beslissingen te hoeven nemen. Ik wilde niet meer denken, alleen nog maar voelen, al mijn zituigen vol open zetten.

Een voor een schoof hij bandjes van mijn jurkje van mijn schouders. Zijn vingers streelden over mijn huid. Ik bleef tegen hem aan bewegen terwijl ik zijn blik vasthield. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd. Heel even kwam de twijfel weer op, totdat hij opnieuw zijn doelbewuste blik op me richtte. ‘Nu is het menens’ dacht ik. ‘Ik wilde je vanaf de eerste seconde’ fluisterde hij in het Engels. De warme luchtstroom van zijn adem langs mijn huid deed me rillen.

Tergend langzaam bewoog hij tegen me aan, terwijl zijn vrije hand langs de welving van mijn borst streelde. Langs mijn zij, naar mijn taille en over mijn opgetrokken dijbeen. Zijn handen volgden de rondingen van mijn lichaam. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst op die manier was aangeraakt: alsof ik een prachtig kunstwerk was. Ik kreunde en kronkelde onder zijn handen, vergat mijn rol en zoende hem met alle passie die ik in me had. Mijn gekreun werd slechts gesmoord door zijn volle lippen. Totaal in zijn ban liet ik me gaan, onze ogen in elkaar gehaakt totdat een pulserende bliksem door mijn onderlichaam schoot.

Eindelijk kon ik me ontspannen, terwijl mijn lichaam nog narilde van de ontlading.
Ik moet even in slaap zijn gevallen, want toen ik mijn ogen opende was hij weg. Op het nachtkastje naast het bed lag een stapel bankbiljetten, meer dan het bedrag dat ik hem had genoemd. En een – wederom in het Engels – geschreven briefje waarop stond: ‘De kamer is betaald. Neem vooral je tijd. Bedankt voor een geweldige Valentijnsnacht, je was precies wat ik nodig had.’

Dat ik weet wat een lichaam nodig heeft, hoor ik als arts wel vaker. ‘Heb ik mijn kennisgebied maar mooi weer een stukje vergroot,’ dacht ik giechelend, terwijl ik me uitrekte als een tevreden kat.
Ik kan niet wachten tot het volgende leermoment zich aandient…


Tekst Vivienne Groenewoud